Neckar entlang

Siste veka har me hatt besøk av Torstein frå Stavanger. Mellom øktene på universitetet fekk me blant anna tid til ein dag på elva Neckar. Me drog ein time med tog til Sulz, der me leigde oss kano og kajakk. Ovanfor smiler Torstein og Marte om kapp med blomane, før avgang Sulz.

Kva venter rundt neste sving? Det blei ein storarta dag der våre sinn raskt inntok elva sin rytme. Stundom gjekk det roleg for seg, andre gonger pumpa hjarta i takt med stryka som me passerte. Nedanfor ser ein Marte på veg ned eit slikt.

play

Etter at 16 km var tilbakelagt var me i Horb. Padleturen var over og me satte oss på toget heimover. Me var alle einige om at ein elvetur var tingen. Naturen blir som eit evigvarande framkomstmiddel; ein treng verken bruke åre eller motor. Elva tek ein fram utan strev. Då kan ein la tankane surre, kikke på det skiftande landskapet som ein sig gjennom, eller slå av ein drøs. Det er fint.

Pause i Fichingen.

Stedsnavn i Tyskland

Bilprodusentar har av og til problemer med at navna dei gir modellane sine betyr rare ting på framande språk. Dette har vist seg også å vere gjeldande for stedsnavn. Nedanfor presenteres ei eksklusiv topp-ti-liste med snåle navn på byar og småstader i Sør-Tyskland, spesielt utarbeida for våre lesarar.


Play
.

Ro, ro, ro din båt

I starten av semesteret meldte me oss på rokurs gjennom universitetet. Fredag morgon 6.30 - 8.00. Du synes kanskje det er litt tidleg? Det gjer me og... Likevel har me klart å komme oss opp, og har hatt någen fine morgonar på elva Neckar. Her er det ikkje snakk om færinger, men konkuransebåtar med fire roarar og ein kombinert styrmann og sjauar. Det som då blir utfordringa er at ikkje årene kolliderer. Slik roing er vanskeleg, for alle må jobbe saman og halde fokus. Fer det ein båt forbi (som Jone ville se på), kjem han litt ut av rytmen og alle må stoppe og finne rytmen på nytt.

Ein gong i året blir det arrangert tur til Bodensee for å ro ein lengre tur og for å øve på å komme seg opp i båten igjen dersom han velter. Me greip muligheten og reiste saman med 15 andre frå roklubben til Bodensee på lørdag. Dette er Tysklands største innsjø og ligg sør for Tübingen på grensa til Sveits. På Bodensee er det mange båtar og alltid mykje som skjer.


Første post på programmet var kantring. Då var det fram med veltepetterane, slik at me var garantert å tippe over. Dette blei årets første bad for oss begge to, og "badepyså" Jone tok seg til og med ein ekstra svømmetur i Bodensee.

Etter grilling la me ut på langtur. Med fire båtar kryssa me Bodensee, frå Insel Mainau (svensk øy!*) til Unteruhldingen. Der gjorde me strandhogg og koste oss med is. På ein dag med både sol og litt vind er det mange båtar på sjøen og dermed også bølger frå alle kantar. Av og til slo bølgene opp i båten, men for det meste oppførte dei seg pent og halt seg på sjøen.

*Insel Mainau: Øya blei gitt til ein svensk prins som medgift, då han ein gong for lenge sidan gifta seg med ei tysk prinsesse. Søtt.

.

Ein familie og ei borg

Forrige helg hadde me besøk av familien vår frå Stavanger. Me hadde funne ein feriebolig til dei her i Tübingen, og forventningane var store. Det er spesielt kjekt å treffe folk ein er glade i når ein er i utlandet over tid, og me hadde ei veldig flott helg saman. Dagane gjekk med til å kikke på byen, konsert i Bebenhausen, tur på elva og utlukt til ei borg ikkje så langt frå Tübingen.

Mamma og dei andre rosene kosa seg på balkongen.

Marting og Vegard støttar kvarandre på veg opp den bratte bakken mot Østerberg.

Då me var på Stockerkahn-tur på elva, fekk eg prøve meg litt med stokken.

Så gjekk turen til Burg Hohenzollern. Denne festningen har slott med flotte ballsalar, mange hemmelege gangar, to kirker og mykje flott utsikt. På ein haug tronar borga 300 meter over det ellers så flate landskapet. Festningen som i dag står her er den tredje i rekka. Den første blei brendt ned av ein misfornøgd bror i samband med eit arveoppgjer, den andre blei øydelagt av forfall, og den som står i dag er kun 150 år gamal.

Hohenzollern har tidlegare tilhøyrt ulike keisarfamiliar i Tyskland, og er enda i privat eige. Etterkommarane av desse keisarane har arva borga i tur og orden, og Hohenzollern eiges i dag av ein ungkar-prins på 35 år som bur i Berlin. Så dersom du sit med ein prinsessedraum i magen, er det sikkert bare til å ta kontakt.

Her lar familien Ullenes lunsjen få sige, godt verna av festningsmurane på Hohenzollern.
.

HEIA SVERIGE!
(leses med svensk tonefall)

I ein studentby med internasjonale studentar frå dei fleste land i Europa er EM ekstra spennande. For same kven som speler er det nokon sitt lag. Det at Norge ikkje er med er det nok ikkje me som er mest leie oss for. Då måtte me jo fylt med...

Sist Jone var på fotballkamp var Viking - Rosenborg for to år sidan. Sidan den gong har han lært kor lenge ein kamp varer, og syntes derfor det var nok med ein halv. Vår svenska syster Jessica ba om nabohjelp til å heie landet sitt fram. Me kledde oss derfor i gule og blå t-skjorter og gjekk til ein stuentpub med storskjerm like der me bur for å få med oss andre omgang. Trur det må ha hjulpe at me kom og heia, for i løpet av 5 min fekk Sverige ballen i mål to gonger.

Jessica har laga flagg av filt for høvet.

Små ting frå ein stor kvardag

Då fotballen for i elva, skulle ei jente frå Australia prøve å hente han inn med pinnen. Men ho lente seg litt for langt ut og vips så var det gjort. Sidan ho allikevel var der, tenkte ho, kunne ho jo like gjerne bare hente ballen.

I tida etter at me alle kom hit, var det eindel forvirring om postkassar. Ikkje alle hadde fått vite kva kasse som tilhøyrte dei. Nummera var dessutan litt forvirrande og ikkje alltid i samsvar med kva rom ein budde i. Her ser ein Martin og Sean som prøver nøklane sine i alle kassane. Martin sin passa i fire ulike postkassar, Sean sin bare i tre...
.

Livet er for kort til å lære tysk

Me driv for tida med nok eit språkkurs ved universitetet. Denne gongen går me visst i dybden (med blanda følelsar, frå mi side). Plusquamperfekt og partisippar, futurum og modalverb. Og eg som bare ville prate tysk...

Men så enkelt skal det ikkje vere. Ein må nemleg har ei rett tunge for å halde styr på grammatikkens uransakelege verden. Ellers blir det krøll, og då risikerer ein å blande konjuktiv med temporal angabe og det er ingen som veit korleis det kan ende.

Dagens overskrift stammar frå Oscar Wilde. På tross av ein litt negativ undertone, vil eg nok ofte seie meg einig med denne Iren. Tysk er noko styr, av og til (i timen). Å prate med folk, lytte, ja til og med å synge er kjekt på tysk ("Mein kleiner grüner Kaktus, steht draußen am Balkon. Hollari, hollari, hollaro"). Men med grammatikken er det mindre hollari, hollaro.

Betre blir det ikkje når gradestokken kryp seg bortimot 35 grader, og hengekøya klør etter å få lufte seg. Men ein må vere inne å lese, eller sitte klemt mellom nokre svetteluktande folk på bussen mellom to forelesningar. Nordbuarar er ikkje skapt for slike forhold.

Men me skal ikkje (bare) klage. Utanom lekser og seminar på universitetet, har dei siste dagane gått med til flott sykkeltur gjennom frodige dalar, selskap med folk frå kirka, halde kontakten med folk heime og tørke svettedråpar frå både panne og gulv.

Neste helg får me dessutan familiebesøk, og det gler me oss stort til!
.