Marte og Jone i Tübingen

Inaktiv blogg

2008-08-26T21:43:00.003+02:00

Denne bloggen fortel om Marte og Jone sitt studieopphald i Tyskland, våren 2008.

Det blir ikkje lagt ut nye innlegg her, men ein kan lese ved å bla seg nedover eller finne eldre innlegg i menyen til høgre.

.

Ei flott tid er over - men me har det supert likevel

2008-07-28T12:23:00.007+02:00

Tida i Tübingen har vore topp, og me er veldig takksame for muligheten som me fekk. Me har fått mange nye vener, fått sjå nye plasser, fått lære mykje meir tysk, men no er altså det heile over. Dei fire månadane gjekk fort, men me har mykje å sjå tilbake på. Her kjem eit lite utdrag av det me har fått oppleve:

Reise
Roing
Fint vær
Lenestol
Rare ting...
Gode venner
Stocherkahn
Besøk frå Norge
Ein flott menighet
Internasjonalt kor

Me er tilbake i Norge, og det er heller ikkje så verst. Me kjem ikkje til å lage fleire blogginnlegg framover, men avsluttar med ein liten stemningsrapport frå sommardagane på Talgje:

Obsideisis

2008-07-22T10:39:00.011+02:00

I går drog me frå Tübingen og kom ikkje så langt. Giren eller klutsjen eller noe slikt, var ikkje heilt seg sjølv. Så me havna på verkstad. Men alt er vel og forhåpentlegvis kan me kjøre vidare i ettermiddag. Sidan me hadde planlagt litt god tid på heimvegen, har me litt å gå på...

hell i uhell
Lastebilen tok oss til eit koseleg hotel, der me har det veldig flott. Hotellets eigar er ein triveleg kar med ein hund på to kilo.

.

Farvel Tübingen

2008-07-21T11:02:00.012+02:00

I dag er vår siste dag i denne tyske universitetsbyen, som i løpet av dei siste månadane har fått ein stor plass hos oss.

Foreldrene mine er på bilferie i Tyskland, og me er så heldige at dei er komne hit for å hente oss. Så akkurat no prøver Pappa å stue alt vårt gods inn i Vectra´en, Mamma vasker kjøkkenet, Marte pakkar kler og eg trykker på dataen (ja, eg har det godt...).

Me har også måtte ta avskjed med mange gode vener. Når ein er utvekslingsstudentar saman, blir ein godt kjende og det er trist å reise frå folk. I går fekk me litt tid saman med Jessica frå Sverige og Marci frå Ungarn. Me håpar at me det ikkje går så lenge før me kan treffe dei igjen.

I dag set me kurs nordover, men tar oss god tid, så det blir litt ferie på heimvegen. Og sjølv om det er litt trist å reise frå Tübingen, ser me veldig fram til å komme til Stavanger og Talgje igjen mot helga, og heim til Oslo mot midten av august.

Mot avgang...

2008-07-19T09:10:00.004+02:00

I går var siste kveld i menigheten vår i Tübingen. Det var stellt i stand ein liten avskjedsfest for oss og Sebastian, som reiser for å studere i Nord-Tyskland. Me fekk ein paraply der alle hadde skrive ei lita helsing. Fekk og ei "spätzle-presse" og kokebok med lokale rettar. Spätzle er ein type pasta som blir mykje brukt her sør i Tyskland.

Me har hatt veldig mykje kjekt saman med folka i menigheten og er blitt kjempe godt tatt imot. Fellesskapet der blir nok blandt det me kjem til å savne mest. Ein av sangane me har sunge og som seier mykje (for dei som forstår tysk) om fellesskapet me har i menigheten, er:

Gut, dass wir einander haben
gut, dass wir einander sehn.
Sorgen, Freuden, Kräfte teilen
und auf einem Wege gehn.

Gut, dass wir nicht uns nur haben,
dass der Kreis sich niemals schließt
und dass Gott, von dem wir reden,
hier in unsrer Mitte ist.

I går kveld måtte me og ta avskjed med vår kjære lenestol. Den har virkelig vore verdt pengene, og me håper Ruth og Jörg får like mykje glede av den som me har hatt. Det var ei tung stund for Jone... Fint viss dåkke kan komma me' någen trøstande ord. :)

Kaktus-ordførar

2008-07-14T19:39:00.023+02:00

Då me kom her til Tübingen, melde me oss inn i eit kor i regi av Universitetet. Der er det stort sett utvekslingsstudentar, derav navnet Internasjonalt kor.

Me har hatt mykje kjekt saman, og har blant anna lært sangar om Tübingen, tango, våren og om små grøne kaktusar. Sistnevnde blei framført under sommarfesten til Universitetet forrige helg:

Mein kleiner grüner Kaktus,
steht draußen am Balkon.
Holari, holari, holaro!

Så då orføraren (der Oberbürgermeister) like etter oss steig opp på scenen med knallgrøn skjorte og tredagars-skjegg, var det til stor begeitring for både publikum og lokalpresse.

På bildet på toppen er me på avsluttingsfest og syng for andre besøkande. Her var også ei gruppe Kamerunarar, og etter at me hadde sunge for dei, opptrådde dei for oss. Me avslutta kvelden med afrikansk sang og dans.

Ellers er me i ferd med å runde av studiene i Tübingen. Det er både kjekt og rart. Om halvanna veke er me tilbake i Stavanger, og då er alt dette over. Litt trist.
.

Søsterbesøk, sykkeltur og speling

2008-07-09T11:59:00.006+02:00

Fredag til onsdag, for ei veke sidan, var me så heldige å få besøk av Heidi. Me hadde ei flott veke saman, med mykje snakking, turar, mat og spel.

I alle år har Heidi og eg brukt mykje tid framfor speilet på badet heime, der me har tatt "søskenbilde" frå alle verdas land. Denne gongen blei det ikkje liksombildet framfor speilet, men eit skikkeleg bilde framfor Bebenhausen.

Etter gudstjeneste på søndag tok me, slik som me pleier, gjesten vår med på Stocherkahn-tur. Me hadde fire deilige timar på elva, med grillmat, bok og sol.

Tirsdagen leigde me syklar og la ut på tur i over 30 varmegrader. Turen gjekk frå Reutlingen, 350 meter opp til Schweäbische Alb (med opptil 17% stigning), sør til Entringen og nordover om Schloss Lichtenstein. Dette slottet ligg heilt på enden av eit stup og eg kan ikkje forstå at det fortsatt står. Turen opp (på baksida) var tung, men absolutt verdt det.

Gartnerdøtrene fekk og tid til ein tur i Neue botanische Garten. Her, og ellers i løpet av veka, var det ikkje få blomsterbildet som blei tatt.

Ellers har me absolutt fått med oss at brettspel er ein god del billigare her enn heime. Dette må nyttast, og siste innkjøp var "Zug um Zug", i Norge bedre kjent som "Ticket to Ride". Det er ikkje få timar siste veka som har gått med til dette spelet, her saman med fire kjekke folk frå menigheten vår; Benaja, Jörg, Ruth og Danilo.

.

Grønlandsfarar

2008-07-04T18:16:00.007+02:00

Vår kjære far og svigerfar har dratt til Grønland. Her skal han arbeide på ein gartneri-forsøksstasjon fram til oktober. Han skriv om folk og liv på reisa si på:

http://josteingard.blogspot.com/

Så mens han må halde varmen i temperaturar ned mot 0 grader, held me på å renne bort i Sør-Tyskland. Den siste tida har det vore mange dagar med bortimot 35 grader, og ganske fuktig luft.

Men eksamen og oppgåvelevering nærmar seg, så då gjeld det å halde hodet kaldt. Slik som Jostein på Grønland.

Det du ikkje visste om Tyskland III

2008-06-29T19:35:00.003+02:00

Mange ting er annleis i utlandet, og nokre ting er ikkje heilt som forventa. Her kjem neste episode i vår spanande og publikumsbelønna serie om det du ikkje visste om Tyskland.

Nudiststudent
Universitetet i Konstanz tilbyr noko såpass uvanleg som ei eiga badestrand til studentane sine. Og ikkje nok med det, det er enda til ei nudiststrand. Vil du studere naken? Dra til Bodensee!

Fotballfest
I desse EM-tider gjer folk i Tyskland mykje rart. Blant anna blir dei så glade etter ein seier at dei kjører rundt i byen med tuta på, i omlag ein time etter kampen. Ei rekke på kanskje 20 bilar lagar urovekkande mykje lyd, særleg rundt leggetid. Eg har forhøyrt meg litt, og det skal visstnok også vere lovleg. Tut & kjør.

Norsk oppvask
Dersom ein har vore nedover her, har ein kanskje fått med seg at dei fleste bruker svamp når dei skal vaske opp. Greit nok det. Men dersom ein er så heldig å finne ein oppvaskkost i butikkane her, så heiter han attpåtil "Norweger". Det er godt at me har bidratt til verdenssamfunnet.

Et lite stykke Norge

Intimt
Folk i Tyskland står oss nært. Av og til litt for nært. Når me pratar, skiller det ein halv meter mellom oss. Det luktar kvitløk, og eg tar eit skritt bakover. Han følger etter. Dermen skiller det framleis ein halv meter mellom oss. Eg rygger, men møter ein vegg. Kva skal eg gjere?

Intimsonestatistikk viser at nordmenn og folk frå Finland er dei i verda som vil ha lengst avstand til ein samtalepartnar. Intimsona til ein nordmann måler heile 1,1 meter!

Dette var kanskje ikkje om Tyskland, men om oss, tenker kanskje du nå. Det har du nok rett i.

Her ser me to nordmenn som trossar intimsonene sine.

Eit skilt for alt
Det er ein kjend sak at tyskarane er glade i orden. Men at det fekk så sterke utspill, overraska iallefall oss. Biletet er ikkje frå Wegwecenet sitt lager, men frå ein ganske vanleg skogsveg like der me bur.

Neckar entlang

2008-06-25T22:56:00.010+02:00

Siste veka har me hatt besøk av Torstein frå Stavanger. Mellom øktene på universitetet fekk me blant anna tid til ein dag på elva Neckar. Me drog ein time med tog til Sulz, der me leigde oss kano og kajakk. Ovanfor smiler Torstein og Marte om kapp med blomane, før avgang Sulz.

Kva venter rundt neste sving? Det blei ein storarta dag der våre sinn raskt inntok elva sin rytme. Stundom gjekk det roleg for seg, andre gonger pumpa hjarta i takt med stryka som me passerte. Nedanfor ser ein Marte på veg ned eit slikt.

play

Etter at 16 km var tilbakelagt var me i Horb. Padleturen var over og me satte oss på toget heimover. Me var alle einige om at ein elvetur var tingen. Naturen blir som eit evigvarande framkomstmiddel; ein treng verken bruke åre eller motor. Elva tek ein fram utan strev. Då kan ein la tankane surre, kikke på det skiftande landskapet som ein sig gjennom, eller slå av ein drøs. Det er fint.

Pause i Fichingen.

Stedsnavn i Tyskland

2008-06-21T02:16:00.005+02:00

Bilprodusentar har av og til problemer med at navna dei gir modellane sine betyr rare ting på framande språk. Dette har vist seg også å vere gjeldande for stedsnavn. Nedanfor presenteres ei eksklusiv topp-ti-liste med snåle navn på byar og småstader i Sør-Tyskland, spesielt utarbeida for våre lesarar.

Play
.

Ro, ro, ro din båt

2008-06-18T13:03:00.007+02:00

I starten av semesteret meldte me oss på rokurs gjennom universitetet. Fredag morgon 6.30 - 8.00. Du synes kanskje det er litt tidleg? Det gjer me og... Likevel har me klart å komme oss opp, og har hatt någen fine morgonar på elva Neckar. Her er det ikkje snakk om færinger, men konkuransebåtar med fire roarar og ein kombinert styrmann og sjauar. Det som då blir utfordringa er at ikkje årene kolliderer. Slik roing er vanskeleg, for alle må jobbe saman og halde fokus. Fer det ein båt forbi (som Jone ville se på), kjem han litt ut av rytmen og alle må stoppe og finne rytmen på nytt.

Ein gong i året blir det arrangert tur til Bodensee for å ro ein lengre tur og for å øve på å komme seg opp i båten igjen dersom han velter. Me greip muligheten og reiste saman med 15 andre frå roklubben til Bodensee på lørdag. Dette er Tysklands største innsjø og ligg sør for Tübingen på grensa til Sveits. På Bodensee er det mange båtar og alltid mykje som skjer.

Første post på programmet var kantring. Då var det fram med veltepetterane, slik at me var garantert å tippe over. Dette blei årets første bad for oss begge to, og "badepyså" Jone tok seg til og med ein ekstra svømmetur i Bodensee.

Etter grilling la me ut på langtur. Med fire båtar kryssa me Bodensee, frå Insel Mainau (svensk øy!*) til Unteruhldingen. Der gjorde me strandhogg og koste oss med is. På ein dag med både sol og litt vind er det mange båtar på sjøen og dermed også bølger frå alle kantar. Av og til slo bølgene opp i båten, men for det meste oppførte dei seg pent og halt seg på sjøen.

*Insel Mainau: Øya blei gitt til ein svensk prins som medgift, då han ein gong for lenge sidan gifta seg med ei tysk prinsesse. Søtt.

.

Ein familie og ei borg

2008-06-15T12:11:00.017+02:00

Forrige helg hadde me besøk av familien vår frå Stavanger. Me hadde funne ein feriebolig til dei her i Tübingen, og forventningane var store. Det er spesielt kjekt å treffe folk ein er glade i når ein er i utlandet over tid, og me hadde ei veldig flott helg saman. Dagane gjekk med til å kikke på byen, konsert i Bebenhausen, tur på elva og utlukt til ei borg ikkje så langt frå Tübingen.

Mamma og dei andre rosene kosa seg på balkongen.

Marting og Vegard støttar kvarandre på veg opp den bratte bakken mot Østerberg.

Då me var på Stockerkahn-tur på elva, fekk eg prøve meg litt med stokken.

Så gjekk turen til Burg Hohenzollern. Denne festningen har slott med flotte ballsalar, mange hemmelege gangar, to kirker og mykje flott utsikt. På ein haug tronar borga 300 meter over det ellers så flate landskapet. Festningen som i dag står her er den tredje i rekka. Den første blei brendt ned av ein misfornøgd bror i samband med eit arveoppgjer, den andre blei øydelagt av forfall, og den som står i dag er kun 150 år gamal.

Hohenzollern har tidlegare tilhøyrt ulike keisarfamiliar i Tyskland, og er enda i privat eige. Etterkommarane av desse keisarane har arva borga i tur og orden, og Hohenzollern eiges i dag av ein ungkar-prins på 35 år som bur i Berlin. Så dersom du sit med ein prinsessedraum i magen, er det sikkert bare til å ta kontakt.

Her lar familien Ullenes lunsjen få sige, godt verna av festningsmurane på Hohenzollern.
.

2008-06-10T23:02:00.005+02:00

HEIA SVERIGE!
(leses med svensk tonefall)

I ein studentby med internasjonale studentar frå dei fleste land i Europa er EM ekstra spennande. For same kven som speler er det nokon sitt lag. Det at Norge ikkje er med er det nok ikkje me som er mest leie oss for. Då måtte me jo fylt med...

Sist Jone var på fotballkamp var Viking - Rosenborg for to år sidan. Sidan den gong har han lært kor lenge ein kamp varer, og syntes derfor det var nok med ein halv. Vår svenska syster Jessica ba om nabohjelp til å heie landet sitt fram. Me kledde oss derfor i gule og blå t-skjorter og gjekk til ein stuentpub med storskjerm like der me bur for å få med oss andre omgang. Trur det må ha hjulpe at me kom og heia, for i løpet av 5 min fekk Sverige ballen i mål to gonger.

Jessica har laga flagg av filt for høvet.

Små ting frå ein stor kvardag

2008-06-07T09:12:00.005+02:00

Då fotballen for i elva, skulle ei jente frå Australia prøve å hente han inn med pinnen. Men ho lente seg litt for langt ut og vips så var det gjort. Sidan ho allikevel var der, tenkte ho, kunne ho jo like gjerne bare hente ballen.

I tida etter at me alle kom hit, var det eindel forvirring om postkassar. Ikkje alle hadde fått vite kva kasse som tilhøyrte dei. Nummera var dessutan litt forvirrande og ikkje alltid i samsvar med kva rom ein budde i. Her ser ein Martin og Sean som prøver nøklane sine i alle kassane. Martin sin passa i fire ulike postkassar, Sean sin bare i tre...
.

Livet er for kort til å lære tysk

2008-06-02T17:28:00.011+02:00

Me driv for tida med nok eit språkkurs ved universitetet. Denne gongen går me visst i dybden (med blanda følelsar, frå mi side). Plusquamperfekt og partisippar, futurum og modalverb. Og eg som bare ville prate tysk...

Men så enkelt skal det ikkje vere. Ein må nemleg har ei rett tunge for å halde styr på grammatikkens uransakelege verden. Ellers blir det krøll, og då risikerer ein å blande konjuktiv med temporal angabe og det er ingen som veit korleis det kan ende.

Dagens overskrift stammar frå Oscar Wilde. På tross av ein litt negativ undertone, vil eg nok ofte seie meg einig med denne Iren. Tysk er noko styr, av og til (i timen). Å prate med folk, lytte, ja til og med å synge er kjekt på tysk ("Mein kleiner grüner Kaktus, steht draußen am Balkon. Hollari, hollari, hollaro"). Men med grammatikken er det mindre hollari, hollaro.

Betre blir det ikkje når gradestokken kryp seg bortimot 35 grader, og hengekøya klør etter å få lufte seg. Men ein må vere inne å lese, eller sitte klemt mellom nokre svetteluktande folk på bussen mellom to forelesningar. Nordbuarar er ikkje skapt for slike forhold.

Men me skal ikkje (bare) klage. Utanom lekser og seminar på universitetet, har dei siste dagane gått med til flott sykkeltur gjennom frodige dalar, selskap med folk frå kirka, halde kontakten med folk heime og tørke svettedråpar frå både panne og gulv.

Neste helg får me dessutan familiebesøk, og det gler me oss stort til!
.

Et tak for symmetrien

2008-05-29T18:09:00.015+02:00

Eg har tidligare tenkt at gamle tak er fasinerande, og i så måte er Tyskland rette plassen å vera. Trur nok bildene seier nok om det sjølv:

Ser du likheten mellom dette taket og ryggen på ei gammel, skral ku?

I solskinn langs Den italienske riviera.

2008-05-26T14:08:00.029+02:00

Interrail - del 2: Som me fortalte, var me på Interrail. For ei veke sidan beretta me frå turen i Sveits. Her kjem resten frå reisa vår.

Då me etter eit par dagar i Sveits hadde kryssa Alpane og var heilt sør i landet, var me ikkje langt frå Italia og Middelhavet. Sidan me hadde fri frå universitetet heile veka, lot me oss ikkje be to gonger. Me hadde tidlegare sett eit fint bilete av ein stad som heiter Cinque Terre. Med Interrail kunne me jo dra kor me ville, så derfor satte me kursen dit. Turen frå Sveits gjekk via Milano og Genova.

Cinque Terre betyr fem stader. Desse strekk seg langs kysten sør for Genova, i Nord/vest-Italia. Me stoppa på den første og byrja å leite etter husrom. Vanlegvis sov me på ungdomsherberger, men slike fantes det ikkje på desse småplassene. Me hadde derimot ein oversikt over private Bed & Breakfast- stader i området, og byrja å leite. Veret var varmt sjølv om det var kveld, og sjøen glinsa. Eg måtte klype meg i armen. For dei som ikkje har prøvd det, er det veldig rart for nordboarar å ta tog til Syden. Men no var me altså her. I Syden.

Me forlot strandpromenaden og kom oppover ein roleg veg i ein dal. Den første plassen me spurte hos var lengst oppe i dalen, blant frodige trer og vingårdar. Skogen var roleg, bare grashoppene bidrog med si intense surring. Men det var ikkje plass til oss på dette småbruket.

Den neste staden på lista låg litt lengre nede i det som skulle vise seg å vere eit leilighetskompleks. Det byrja å bli seint og me var litt skeptiske til denne staden. Det var ingen skilting og mange (veldig mange) trapper. Etter å ha blitt skremt av to hundar, traff me ein kar som kunne fortelle at jo, dei hadde plass. Rommet viste seg å vere ein kjekk, liten leilighet øverst i terrasseblokka. Her var vakker utsikt over skog og hav. Me slo til. Til høgre ser ein Marte som et frukost på takterrassen. Etter fleire dagar på reise,
var det nydeleg å vere i ein heim som me
hadde for oss sjølv. Me nøyt kvart minutt.

Frå kjøkkenglaset kunne me skuve horisonten.

Dagen etter fòr me med tog vidare langs kysten og kikka på dei fire andre småstadene. Nokre stader var det stappfullt av turistar, i andre småbyar leika ungane i gatene og det var ein roleg og god stemning.

Den lille havfruen et lunsj.

Men me hadde ei lang heimreis foran oss og kunne ikkje bli i vakre Cinque Terre for alltid. So ist das Leben, sa me til oss sjølv og putla oss inn på toget igjen. No gjekk turen austover og inn i landet. Byen som har fått skinker og pastaretter oppkalla etter seg var vårt neste mål. Me vinka farvel til havet og drog til Parma.

Før me satte kursen nordover mot Sveits igjen, stoppa me dagen etter i millionbyen Milano. Her hadde dei ein diger jernbanestasjon og ei flott kirke.

Turen heimover gjekk gjennom Sveits og til slutt var me tilbake på jernbanestasjonen i Tübingen. Me gjekk ut av den same døra som me seks dagar tidlegare hadde gått inn i. Den gongen fulle av forventningar og spenning. No fulle av erfaringar og minner. Dessutan var ryggsekken ødelagt.

--

Lenestolsakrobatikk

2008-05-23T09:23:00.012+02:00

Eirik demonstrerer til inspirasjon for alle livsnytarar, ulike måtar ein kan sitte i ein stol på.

17. mai i Tyskland

2008-05-18T14:20:00.009+02:00

Nasjonaldagen nærma seg og me venta besøk. Eirik og Frank kom frå Stavanger, Anita frå Wien. Saman med nokre andre nordmenn og norsk-studerande tyskarar, mobiliserte me til feiring. Turen starta frå studentbyen vår og gjekk roleg for seg fram til me var ute av sivilisasjon. Då me nærma oss skogen, brøyt me ut med eit heidundrandes søttandemaitog. Me sang og blåste, vifta med flag og heia. Heia Norge! (hipphipphurra).

Etter "Endelig er dagen her" fem gonger, alle versa av "Vi ere en nasjon vi med", samt eindel skarptromming og blåsing, brøyt toget opp. Flaga vart planta og nasjonalsongen ærbædigt framført. Me hadde nådd vårt siktemål og tende grillen.

Ovanfor den tidlegare omtalte klosterbyen Bebenhausen hadde me slått leir og feira i fleire timar. Enga var for høvet pynta med gule søttandemaiblomar, og me slo opp hengekøya mellom to trer.

Grillen frå Lidl fekk røyne seg på pølser, koteletter og grønsaker.

Som seg hør og bør på søttandemai, vart det arrangert ymse leiker. I tillegg til Bamsemums-på-grillspyd-leiting i enga, blåste me i ballongar til dei sprakk.

Nedanfor ser ein mange fine blomar foran eit kloster.

Mellom grøne dalar og kvite fjell

2008-05-16T12:10:00.028+02:00

Interrail - del 1: Sidan det nettopp var pinse, har me hatt fri frå Universitetet heile denne veka. Som om semesteret ikkje allereie var kort nok, tenkte me. Men, men. Må me ha ferie, så me me vell det...
Me drog på Interrail.

I Sveits drog me forbi blomstrande marker og kikka opp på 4000 meter høge, snødekka fjelltoppar. Det var storslagent for vestlendingar å sjå bratte fjell igjen. Dessutan fekk me reise på båttur på Zürichsee, noko som letta på trykket for sjømannen Jone.

Om nettene sov me på ungdomsherberger, noko som fungerte veldig fint. Der blei me kjende med masse kjekke folk, og me fekk godt stell.

Me drog sørover frå Tyskland utan store planar. Det betydde at kvar dag måtte få danne seg sjølv. Med Interrail kan ein nemleg hoppe av og på tog som ein vil, og det benytta me oss godt av. Derfor kunne det hende at idet me drog forbi ein fin plass, hoppa me likså godt av der og kikka litt, sat på kafe eller leita fram ein stad å sove.

Me la merke til at me begge hadde godt av å reise på ein slik måte, fordi me så ofte vil legge planar for alt mogleg, utan rom for spenning og spontanitet. Sjølvsagt kan også denne spenninga opplevast som usikkerhet, men det gjekk som regel fort over. Utan å lova at det varer, har me allikevel lært eindel av å reise på ein slik måte.

Sveits er eit kjempeflott land å reise med tog i. Alt går når det skal, det går fort og ofte, toga er komfortable og det går tog til nært sagt alle stader. Marte kommenterte på dag tre i Sveits at "NSB seier at "det går alltid eit tog", men dei skulle bare ha visst". I Sveits går det alltid eit tog. Me kunne hoppe av på ein vilkårleg stasjon for å byte til ei anna linje. Me måtte sjelden vente meir enn ti minutt. I Norge får me alltid høyre at me er ein foregangsnasjon på alt mogleg. Men, men. Me får ta det med ei ause salt.

Til tross for uttallige timar på tog, blei me ikkje leie av å reise. Me hadde tatt nokre forhandsreglar og utstyrt oss med musikk og lesestoff. Bøkene fekk likevel ofte ligge i ro, for det er alltid noko å sjå på i det flotte landskapet.

Nokre av stadene me såg i Sveits er Zürich, Luzern, Fribourg, Interlaken, Grindelwald, Flüelen, Bellinzona og Lugano. Turen gjekk gjennom eit forholdsvis lite land, men med store ulikheter. I nord pratar dei ein tysk dialekt, og skriftspråket er vanleg tysk. I vest går det i fransk og i sør høyrer ein kun italiensk. Språket går sjølvsagt igjen i kultur, gate- og stedsnavn, butikkar og så vidare. Me følte derfor ofte at me besøkte tre ulike land.

Sushi

2008-05-10T07:19:00.002+02:00

Blant utvekslingsstudentar kjem folk frå alle kantar av verda. Azuza og Yuka frå Japan skulle komme til oss på besøk. Dei ville ha med seg sushi, sa dei.

Det blei eit storarta måltid. Heldigvis fos oss er det vanskeleg å få tak på råd fisk i Tübingen, så det blei tunfisk frå supermarknaden. Jentene frå Japan synast det er litt rart at nordmenn som har så mykje fersk fisk, ikkje et han råd.

Det du ikkje visste om Tyskland II

2008-05-07T18:09:00.011+02:00

Som utsendingar frå Norden, ser me det som viktig å drive litt folkeopplysning overfor vener i heimlege stammar. Her følger den etterlengta oppfølgaren i serien om det du ikkje visste om Tyskland. Først skal det dreie seg om dyr.

Regulert åtferd

Tyske myndigheter kan åpenbart kommunisere med dyra her i byen.

Foringsstasjon

Eg er litt usikker på kva som kan seiast om dette.

Gudstjenesteskilt

Det finnes permanente oppslagsskilt for Gudstjenestar langs veien. Praktisk og eit eksempel til etterfølgelse.

Ein rar kultur

Til sist kan me melde om at det her skjer at unge gutar kjøper seg bil. Denne blir senka, måla i rare fargar og kjøyrt rundt i. Kjøretøyet blir utstyrt med eit kraftig stereoanlegg og det blir spelt høglytt og rar musikk til alle døgnets tider. Dette skjer som regel på bensinstasjonar. Fast inventar i bilane er dessutan lettkledde jenter som er altfor unge for gutane. Godt me ikkje har det slik i Norge.

Værvarsel

2008-05-03T13:11:00.014+02:00

Været i Tübingen 04. - 12. mai:

Søndag 4. mai . . . . . . . . Mandag 5. mai . . . . . . . Tirsdag 6. mai

Onsdag 7. mai . . . . . . . . . Torsdag 8. mai . . . . . . . . Fredag 9. mai

Lørdag 10. mai . . . . . . . Søndag 11. mai . . . . . . . Mandag 12. mai

Kilde: www.yr.no/

Behind the scenes

2008-05-02T16:35:00.005+02:00

Marte lager innlegg på bloggen:

Grillfest i parken

2008-04-27T18:31:00.007+02:00

Mens studentar i Norge pensar seg inn på eksamen, semesterslutt og sommar, har dei studerande i Tübingen akkurat kome igong med eit nytt semester. Også me har funne ein slags kvardagsrytme her i Tübingen. Etter at me drog hit rundt påske tok me til med eit språkkurs og etter at det var over, har me dei to siste vekene starta vanlege studier. I tillegg til språkstudier i tysk tar me liknande fag som me er vane med frå Oslo. Marte med matematisk analyse og eg med sosialpsykologi og interkulturell kommunikasjon. Det skal iallefall ikkje stå på navnet...

Studiene går stort sett greit, sjølv om det av og til kan vere vanskeleg å forstå det som blir sagt. Men tysken vår kjem seg, smått om senn. Dessutan er det mykje greie folk her som tar seg tid til å forklare litt ekstra for ein stakkarsleg utlending.

Ein dag var me saman med 40 andre frå språkkurset på grillfest på Neckar Insel, ei øy i elva som renn gjennom Tübingen. Veret var fint og me storkosa oss i parken. Det er kjekt å halde kontakten med gjengen, fordi me har blitt spredd rundt til alle kantar av byen i tida etter startkurset. På kurset var det folk frå eit titalls ulike nasjonar. Alle har me reist til Tübingen for å lere betre tysk, bli kjent med nye folk og for å studere i Tyskland. Denne dagen nøyt me det.

På elva Neckar kan ein leige seg ein båt og la seg stake gjennom den vakre byen.

Tid for reise

2008-04-27T13:43:00.012+02:00

Sidan me ikkje har så mange månadane i Tübingen må me nytta anledningane me har til å reise rundt i området. I går gjekk turen til Sigmaringen saman med Jessica frå Sverige. Målet blir ikkje valgt ut frå kva me har høyrt om plassane, men ut frå kor me kan reise med vår Semester-ticket (€ 47,50,- for heile semesteret!). Hadde me likevel då visst det me veit nå om Sigmaringen hadde det nok blitt valget vårt likevel.
Etter 1,5 times togtur med flott utsikt var me framme i Sigmaringen, ein by med ca. 26 000 innbyggarar. Me hadde smørt oss niste og langa ut opp gjennom bakkane for å finne ein fin plass for piknik. Toppen me hadde peika oss ut mangla grasbakken me hadde håpa på, men utsikten var derimot betre enn venta. Spesielt fin var den gjennom solbrillene til Jessica.

Me beundra slottet, kosa oss på is-kafé og saumfór gamlebyen. Jessica og Marte tok turen opp på eit "fjell". Der var det nydeleg utsikt, med det majestetiske slottet ovanfor elva Donau som renner gjennom byen. Jone tok heller turen til parken der han fann to trær i passeleg avstand for hengekøye. Hadde det ikkje vore for at toga gjekk så sjelden heimatt, hadde me fint blitt ein time til.

Studentlivet e' deiligt!

Sannhetens time

2008-04-23T21:21:00.006+02:00

På oppfordring frå fleire av våre lesarar lar eg sanninga komme fram for dagen.

Etter at eg måtte selge stolen tilbake til butikken og reise stollaus heim til Marte, var eg svært nedrulla. Eg søkte trøst hos ein kamerat, Martin. Som ungararar fleist veit han alltid ei råd, og foreslo derfor at eg og han skulle låne sykkelen til ei venninne av oss frå Sverige. Med sykkelen skulle me ta bussen til butikken og hente stolen min heim, sa Martin. Eg var skeptisk. Stolen var stor og vegen var lang, sa eg. Dette meinte Martin at ikkje var noko å syte over. Eg takka ydmykt for tilbudet og me vart einige om at turen opp bakkane ville vere bra for vår Gesundheit. Saman la me strategiar for pålasting, surring og transport av det fabelaktige møbelet. Me fann ut at det kunne vere smart å gå ein på kvar side av sykkelen. Turen berekna me til to timar.

(illustrasjonsfoto)

Då me hadde kikka på værmeldinga og sagt over telefonen at jo, i morgon var dagen, og lagt på, då kom Marte heim. Ho hadde vore i byen på kafe med ei ny vennine. Ho hadde fått seg ein venn den kvelden. Slik hadde det seg. Vennen hadde bil og slutten på historien er derfor langt mindre spanande enn det bygga seg opp til. Martin og meg har dessutan eindel jogging å ta igjen for å kompensere for tapet av eit interessant transportprosjekt og treninga det ville ha gitt oss.

Siste nytt

2008-04-21T23:56:00.002+02:00

På mystisk vis havna det ein deilig lenestol inn i vår stove. Til dei som har følgt med oss ei stund kan me fortelle at ja, det er den same stolen. Stolen!

Plassen ved sida av Marte er reservert.

I grenseland

2008-04-21T23:11:00.020+02:00

Sidan me ikkje hadde komt skikkeleg igong med semesteret enda hadde me fri ein dag i forrige veke og drog på utflukt. Me hadde høyrt venord om Bodensee og byen Konstanz eit stykke sørover frå Tübingen. På vegen nedover måtte me byte tog eit par gonger, og fekk derfor ein liten time i den vene
byen Horb. Her var det mange flotte
gamle bygningar, kirker og festningar. Tre kvarter var akkurat nok til å sjå seg rundt i Horb, så fòr me vidare mot sør.

Med gode utsiktsforhold drog me i toetasjars tog gjennom snødekka
dalar og kom etterkvart til Konstanz og Bodensee. Det var flott å sjå sjø igjen (sjølv på 400 meter over havet). Me strøyk straks ut på kaien og skuva den disige innsjøen. På andre sida kunne me skimte Alpane.

I Konstanz klatra me kyrkjetårn, var på kafè og dreiv mysing.

Det kulaste med denne byen er at grensa til Sveits går tvers gjennom sentrum. Den sveitsiske delen av byen heiter Kreuzlingen og den tyske delen heiter Konstanz. Og sidan sveitsarane ikkje er med i EU, er det her ei strengt bevokta tollgrense. I praksis er det som om det skulle gå ei landegrense tvers gjennom Hillevåg. Me fekk høyre at mange bur i Kreuzlingen og arbeidar i Konstanz. Dei må derfor ha med seg pass til jobb.

På tide å vaske opp?

2008-04-18T20:01:00.003+02:00

Om ein stol

2008-04-16T23:18:00.009+02:00

Eg har sidan me kom hit hatt lyst på ein stol. Ein komfortabel lenestol. Me leier boligen vår møblert, men møblene passar betre på eit tannlegekontor enn i ein hybel. Tresmak i baken er viktige stikkord for å forstå min iver etter eit komfortabelt møbel.

I går satte eg derfor kursen mot Französisches Viertel- Det franske kvartal. Her er eit utsalg med rimelege møbler. Eg peka meg ut ein flott stol og var overraska over den gunstige prisen. Han var brei og fin, faktisk såpass stor at både Marte og meg kunne få plass i han, dersom me satt litt oppå kvarandre. Stolen var som ein liten sofa. Allikevel ville han passe fint inn i kroken eg hadde sett meg ut heime hos oss. Stolen var perfekt.

Men korleis skulle eg få han med meg heim? Dama i butikken ringte etter drosje. Og mens ho prata i telefonen tok ho til å måle stolen eg skulle kjøpe. “Han er for stor”, var svaret. Dersom stolen ikkje gjekk inn i eit ganske normalt bagasjerom, fantes det ikkje store nok drosjebilar i byen. “OK, men kan dere levere?” spurte eg. Det kunne dei, men kun med ein stor lastebil som det kosta mange pengar å drive. Det ville bli dyrt. “Kjenner du ingen med bil”, spurte dama. Det gjorde eg ikkje. Og då gjekk det opp for meg at omtrent alle eg kjenner her er utvekslingsstudentar frå fjern og nær. Helst frå fjern. “Ikkje bil, for dyr levering og ingen bilande vener. Eg tar bussen”, sa eg. Butikkdama såg på meg, kikka på stolen, kikka på meg igjen, tvilte og meinte at stolen var ganske stor.

Eg gjorde eit kjapt søk i mitt erfaringsregister og fann ut at nei, det går bra. Eg har nemleg ved fleire høve heime i Norge bussa med medbragt stol. Ja, endog eit flatpakka dusjkabinett har fått reise kollektivt saman med meg. Dette skulle gå fint.

(illustrasjonsfoto)

Eg bar stolen ned og ut på gata. Eit par folk kikka litt rart etter meg idet eg gjekk dei tohundre metrane til busstoppet. Marte hadde nekta å vere med på dette toktet, fordi ho alltid syns det er flaut når eg har med meg stol på bussen. Ho om det.

Då bussen kom og bakdøra glei opp, smatt meg og den nye stolen min elegant inn der kor barnevognene pleier å stå. Når stolen stod på høgkant på sida av meg, tok han ikkje så mykje plass. Bussane i Tübingen er dessutan store. “Hei, du med stolen!” Det var bussjåføren. "Den der kan du ikkje ha med deg her." “Jamen, det er bare for to stopp”, prøvde eg meg. Eg måtte nemleg byte buss etter ikkje så lenge. “Du kan ikkje ha med deg LAST på bussen”, gjentok sjåføren. Eg forstod raskt at det her eksisterer tyske reglar med tysk byråkrati i ryggen. Det bare var til å gløyme å stole på bussen.

Etter at han hadde kasta meg av, kjørte bussmannen vidare. Så der stod eg med den perfekte stolen. Omtrent så langt frå heimen min som det lar seg gjere å komme innanfor byens grenser. “Kva nå?” tenkte eg. Vanlegvis ville det vore ei råd. Eg mimra frå då eg som tiåring brakte min første sofa heim frå loppemarked ved hjelp av ein kamerat og ein sykkel. Nå såg det derimot håplaust ut.

Eg bar stolen tilbake til butikken og byrja å spørre ulike andre kundar om skyss etterkvart som dei kom ut av butikken. Men enten hadde dei “for små bilar” eller “for lite tid”. Men eg forstår dei godt og. Ein vimsete utlending med altfor stor stol og gebrokken og fomlete tysk ber om skyss. Neitakk.

Så eg måtte med hengande hode levere tilbake stolen og få euroane mine igjen. Det heile er i grunnen ganske trist. Vel heime med tresmak i baken minner eg meg sjølv på at eg eigde den perfekte stolen. Så nær, men allikevel så fjern. Det pleier å ordne seg for snille gutar. Men ikkje denne gongen. Ikkje i Tyskland. So ist das Leben.

2008-04-13T13:04:00.009+02:00

Me tenker det er på tide å vise litt bilder frå den vakre byen me bur i.

Eit klokt hode skal visstnok ha sagt: Tübingen har ikkje noko universitet. Byen er eit universitet. Overalt kor ein fèr ligg det eit fakultet, studentboligar eller eit kontor for universitetet, som blei stifta på 1400-talet. I Tübingen er me mange utanlandske studentar, men dei fleste kjem frå andre stader i Tyskland. Av 83 000 innbyggarar er over 20 000 studentar, og folka i Tübingen har dermed yngst gjennomsnittsalder i landet.

Gamlebyen består av sentrumsbutikkar, bakeri, restaurantar, pubar, marknader og mange trange gater og smau. Husa er av typen Fachwerkhaus og er tradisjonelle for området. Dei gamle bygningane er relativt høge med mellom fem og sju etasjar, så inntrykka blir annleis enn i Gamle Stavanger. I dei trangaste gatene kan ein nesten ikkje sjå himmelen. Husa er nemleg bygga slik at for kvar etasje så aukar grunnflata. Første etasje er med andre ord minst, sjuande etasje er størst. Avstanden mellom to hus kan dermed være tre meter på gateplan og ein meter ved taket.

På rådhusplassen er det frukt- og grøntmarknad.

Elva Neckar er ei av sideelvene til Rhinen. Ho passerer Tübingen i bedageleg tempo, og deler byen i den gamle- og den nye delen.

Bildet er teke frå ei øy i elva. Her er det ein flott park med mange duer og studentar.

Det går også mange mindre kanalar og bekkar gjennom byen. Her har kvart hus si eiga bru.

Tübingen er ein veldig triveleg by for oss. Byen er ikkje større enn at ein i løpet av kun eit par dagar har eit godt overblikk og veit sånn omtrent kor ting ligg hen. Der me bur er me dessutan nært til skog og mark, samstundes som sentrum kun er ein kort busstur unna. Men på tross av relativt små forhold, har Tübingen eit stort universitet med eit rikt studietilbud.

Leiligheten vår

2008-04-13T12:39:00.002+02:00

Her kan du få ein tredimensjonal visning av vår residens.

Duer og brød

2008-04-10T14:11:00.001+02:00

Det er ikkje alltid me er like begeista for brøda her i Tyskland. Enten er det for lyst eller for surt. Potetbrød smaker greit, men gir ein litt vond ettersmak av gamle kokte poteter. Duene derimot liker det veldig godt.

Utflukt til Stuttgart

2008-04-06T17:06:00.001+02:00

I går reiste me 20 utvekslingsstudentar frå språkkuret til Stuttgart. Turen tar litt over ein time kvar veg med tog. Me kjøpte gruppebillett, noko som gjor at det ikkje kosta meir enn 45 kroner tur-retur per person. Det er vel omtrent det det koster å reise frå Stavanger til Sandnes, ein veg. På heimvegen fekk me til og med reise med 2-etasjers tog. Sjølvsagt sat me i øverste etasje.

Stuttgart er ein stor by - omtrent som Oslo. Der er ei kjempelang handlegate (større enn både Langgata i Sandnes og Karl Johan i Oslo). Det er også ein del store flotte bygningar, mellom anna eit slott. Desverre var det denne dagen det verste regnværet som har vore sidan me kom hit (omtrent som ein vanleg dag i Norge, men uten vind), men litt fekk me sett likevel.

Jone, Martin og Jessica

Jone og eg er litt uenig angåande når det gjeld bilder av bygningar, utsikt og liknande. Jone synes det er fint om eg er med på bildet, men eg må vera i kanten så eg ikkje skuggar for det som det egentlig blir tatt bilde av. Eg meiner at det er betre å ta to bilder, eit med utsikten og eit der eg er i sentrum (ja, eg liker å bli tatt bilde av). Resultatet blir då ofte som nedanfor. Til venstre: Jone ville ta bilde av eit fint tårn, og eg har fått vera med nede i venstre hjørne. Til høgre: Eg hopper framfor kamera akkuratt idet Jone skal ta bildet, bare for å sikre at eg av og til får vera sentum i bildet.

Det du ikkje visste om Tyskland

2008-04-03T17:27:00.000+02:00

Når ein kjem til eit framand land, det kan vere langt borte eller ganske nærme, treff ein som regel på rariteter. Me som er nordmenn veit at me bur i verdas beste land i heile verda, og vil derfor ha ting mest mogleg likt som heime. Melka skal smake norsk, brødet skal vere slik som frå Prixen på Stokkaveien, og syltetøyet skal ikkje vere for surt, ikkje for søtt, og ikkje med vaniljesmak. Nei, det skal vere som heime. Godt.

Eg har snekra saman ei lita liste med tyske ting som ikkje er som heime:

1. Melkekartongen har strekkode langs heile sida. (Altså ingen påskekrim).

2. Toalettpapiret har fire lag. Effektivt og slitesterkt.

3. Har du prøvd å slurpe hul spaghetti? Det lar seg ikkje gjere å skape undertrykk i munnen ettersom frisk luft trenger inn frå botnen av spaghettien. Dermed blir han hengande. Eller på-stedet-hvil, om du vil. Nedanfor ser ein Marte bruke spaghetti som sugerør.

Ellers alt vel.

Ein söndag i Tübingen

2008-03-31T19:55:00.000+02:00

I gaar starta me dagen med amerikansk frokost. Pannekaker med sirup gjekk ned paa högkant, og me var klare for ein ny dag. Vaeret var fantastisk denne dagen, saa me greip han an med ein piknik paa ei mark ikkje langt fraa der me bur. Sola skein, me solte oss litt og kikka paa alle flystripene paa den blaae himmelen.

Seinare paa dagen gjekk me tur saman med nokre vener fraa Erasmus-kurset, som me deltar paa no om dagane. Me har blitt raskt kjent med mykje folk der, og me har allereie gjort mykje kjekt saman med dei. Paa kurset faar me dessutan utvikle tysken vaar ganske bra. Denne dagen gjekk turen til Österberg, ein aas ikkje langt fraa sentrum. Fraa venstre paa bildet ovanfor er Sean fraa USA, Marte fraa Talgje, Martin fraa Ungarn og Jessica fraa Sverige.

Veret var saa fint at Jone sat i vinduskarmen og savna terrasse i ein time etter at me kom heim. Sola gjekk sakte ned bak trea utanfor huset vaart og temperaturen sank til like under 20 grader. Morgonen etter var det kun sju grader ute. Slik er visstnok vaaren her i omraadet.

P.S: Me har nädd det byräkratiske nivä i immatrikulasjonsprosessen at me visstnok snart skal kvalifisere for brukarnavn og passord slik at me kan komme oss paa internett heime. Daa blir det (muligens) litt meir sving over bloggen…

Sprachkurz

2008-03-26T20:30:00.000+01:00

Me har naa hatt vaare to förste dagar paa spraakkurs. Me er 70 personar fraa alle fem verdensdelane. Altsaa blir det mange rare uttalselsar naar me alle
skal snakka tysk. For det meste gaar dette greit saa lenge me tar tida til hjelp. Det er heller ikkje alle tema som er like lette aa snakke om fordi me ennaa ikkje kan saa mange ord og heller ikkje dei same orda.

Til i morgon skal me skrive 1-2 sider om kva me gjorde siste veka för me reiste hit. Her blir det muligens litt dikting for aa unngaa dei vansklegaste orda og setningane. Men saa er det vel heller ikkje fordi dei skal vite kva me har gjort, men for aa sjaa korleis spraaket vaart er at me gjer dette.

I morgon og fredag er avsatt til byraakrati - 1 1/2 dag! Det er saa mange forskjellige kontorer me maa innom - i rett rekkefölge - at me har folk som skal fölge oss. Naar eg ein gong innimellom ikkje frustrerer meg over dette, er det ganske komisk. :)

Heimen vaar

2008-03-24T19:44:00.001+01:00

Soverom og kontor

Kjökkenkrok (paa plata staar grautgryta!)

Ä gä til kloster

2008-03-24T19:26:00.000+01:00

I dag ville me gå tur, som seg hør og bør for ein nordmann på ein søndag. Me hadde blitt anbefalt ein landsby nord for Tübingen. Her skulle det vere gamle kloster og mykje anna fint å sjå på, og eg veit ikkje kva. Ettersom me bur på nordsida av byen og ikkje så langt frå skoggrensa, skulle det heile vere ein overkommeleg tur.

Me gjekk nordover frå studentbyen, passerte butikkane våre, gjekk gjennom nokre boligstrøk og kom til ein kolonihage. Ifølge kartet skulle me ta oss langs kolonihagen og inn i skogen og følge ymse stiar som gjekk på kryss og tvers der inne. Stiane gjekk konsekvent aust/vest, med aust/vestlege forbindelsar på skrå. Det blei derfor mykje att og fram gjennom skogen for oss som skulle nordover.

Men etter ei tid fann me nokre større stiar og skimta grøne marker. Og bak markene kom det fram ei klynge med bygningar. Klynga vaks og snart kunne me sjå både kloster, kyrkje og slott. Me var ute av den store skogen og hadde nådd vårt endemål. Middelalderlandsbyen Bebenhausen låg for føtene våre og det heile var storslagent. Sola skein over husa som låg majestetisk nedi dalen, og ei ørn kretsa over oss. Me kjente at me var på rett plass i livet.

Kyrkjeklokka ringte kvart kvarter.

Jone fann ein flott tilhengar.

Etter vandring i klostergarden, rasta me i äsen ovanfor Bebenhausen.

Kontaktinformasjon

2008-03-21T19:48:00.000+01:00

Her er ulike mätar ä nä oss pä mens me er i Tyskland:

Post
Fichtenweg 28/108
72076 Tübingen
Germany

Epost
Marte: mullenes at gmail.com
Jone: jone at streken.com

Telefon
Marte: +49 160 1498106
Jone: +49 160 1428420

Vaeret i dag:

2008-03-21T19:41:00.001+01:00

Husa i bakgrunnen er ein del av studentbyen me bur i.

Byräkrati og handling

2008-03-20T19:45:00.000+01:00

No har me vore i Tübingen i eit par dagar, og det meste ser veldig bra ut her! Dä me kom skulle me ta oss fram til ei adresse og finne Vonheimverwaltung, som skulle gi oss leilighet. Forvaltningen minna om eit gamalt norsk trygdekontor, og Frau Hartmann tok imot oss i beste byräkratiske tradisjon. Etter eit par raske hjartebank som handla om kausjon, kontrakter, bekreftelse pä at me ikkje har bil
eller ikkje har tenkt ä fä barn (!) mens me er her, vart me sende til Der Hausmeister for vär bygning. Han hadde imidlertid kun kontortid mellom 0830 og
0900, samt 1530 og 1600, sä me säg for oss lang ventetid. Men mens me kikka rundt oss, kom det ein kar bortover gata me var i.
Me henvendte oss forsiktig med eit
"unnskyld".

"KVA har de öydelagt?", svarte han og kikka strengt pä oss. Han hadde grätt, stritt skjegg, olabukse og dongerivest. "Me ser etter Der Hausmeister", svara me roleg. Det var liten tvil om kven me hadde truffe. Husmeisteren läste oss inn i den flotte leiligheten vär og viste oss kor reint alt var der.
Etter ei rask
og for meg lite forstäeleg formaning om at dersom det ikkje var like reint etter oss, dä kom problemene, signerte me eit papir og leiligheta var vär.

Me bur i ein studentby pä ein äs nord for sentrum i Tübingen. Det tar 10 minutt til byen med bussar som gär i ett sett, og omrädet ligg naert til der by gär over til skog og gröne marker. Boligen vär bestär av soverom, gang, bad og kjökken. Bäde soverommet og kjökkenet er säpassa rommeleg at me ogsä har kvar värt skrivebord. Bygningen ser heilt ny ut og me har vore heldige. Der Hausmeister viste seg dessutan ä vere ein lun kar.

Dagane etter me kom har gätt med til ä bli kjent rundt i byen, samt handling, handling, handling. Leiligheten vär er möblert, men ellers ikkje utstyrt. Det har derfor blitt säre bein etter all labbinga rundt mellom ulike butikkar, men me har til gjengjeld blitt raskt kjent i byen.

Veret er omlag som heime og folka ser normale ut. Det har til vär overrasking vore usedvanleg lett ä komme i kontakt med folk og me har fätt nokre fine pratar rundt omkring. Tübingen er dessutan ein veldig flott by og svarar sä langt sä absolutt til forventingane. Det fär bli meir seinare. No stenger internettkafeen i studentbyen vär.

Jone

Ein av våre siste dagar på Talgje

2008-03-14T19:23:00.000+01:00

I dag har det vore ein fantastisk fin dag på Talgje. Etter å ha opplevd storm etter storm i løpet av dei tre månadane me har budd på Talgje, var det kjærkome med ein skikkeleg vårdag.

Jone har i dag avslutta prosjektet på "småbruket", så i morgon skal sauene flytte inn på det nye beitet. Eg har vore rundt med ikkje mindre enn to kamera, og alt frå blomster og doggdråpar i graset til utsikt og skyer er blitt fotografert.

Fint vær og sjøliv høyrer samen, så me hadde eit par timar på stranda. Eg er ikkje like tøff som før, så det blei ikkje bading. Det blei heller kvar vår strandstol og middag grilla på bål.

Innimellom kjem det ei og anna regnbyge. Heldigvis - ellers var det ikkje mykje som hadde blitt pakka. Både bokhyller og klesskap blir tømt, og tinga sortert etter om det skal få vera med til Tyskland eller ikkje.

Huset me har budd i sidan jul er eit gamalt gardshus som nyleg vart restaurert. Her kan kven som helst feriere. Meir informasjon på http://www.fe-wo.no/

33 dagar igjen

2008-02-14T21:22:00.000+01:00

I dag har me kjøpt flybillettar; Sola - København - Stuttgart.

18. mars, tirsdag i påsken, reiser me til Tübingen i Tyskland for å studere. Det har nå ordna seg med inntak på studier, språkkurs og plass å bu. Og i dag altså flybillettar.

http://no.wikipedia.org/wiki/T%C3%BCbingen

Dette er eit utvekslingssemester frå studiene våre i Oslo. Me bytter eit fem månadar langt semester i Oslo mot eit på tre månadar i Tyskland. Er stygt redd for at det betyr at intensiteten auker tilsvarande.